Jeszcze jeden wiersz J. Tuwima "Kościół"

Jakże się nie mam pysznić,
Jakże się nie mam chwalić,
Jeżeliś sobie kazał
W zanadrzu mojem się palić?

Na ciało, pnące się w niebo,
Łaska tajemna spływa:
Rosnę, kipiąca słowami
Świątynia twoja żywa.

Słowami-gołębicami
Krążę nad Tobą, o Panie!
I ciało słowem się dzieje,
I tacyśmy chrześcijanie!

 

Przyszła.
Na kamieniu usiadła.
A przed nią pole!

Jakie tam pole? – rzekł chłop uczony ziemią.
To ugór, zaciągnięty chwastem.
W dwa pługi go nie przeorzesz.
Tyle na nim słów wyrosło!

Ona urodą miejsca zwabiona
Pogróżki uczonego odrzuca.
Choć bywa, waha się.
Bo słów, co żywiołem jej są
W glebie nie znajduje.

Dłonie jej w ziemi trafiają na milczenie,
Skąd biorą się w człowieku?

Słowa spieszne jak wiatr.
Słowa parzące jak ogień,
Czasem płynące jak woda…

Navojka
MILCZENIE 

W poszukiwaniu wewnętrznego spokoju

Jezu

 

Jezu, mądrzejszy od teologii
bliższy od reguł życia wewnętrznego
przepisów na zbawienie
odwrotna strono rozpaczy
świecący nawet niewierzącym jak ogromne ciało dobroci
ile razy klękam przed Tobą
z wszystkimi dowodami na istnienie Boga w torbie mózgu
i bezradną mordką swej łzy
prosząc
abyś mnie nauczył
cierpienia bez pytań

j.twardowski

Na dobry początek... odwilż..

odwilż. jutro pojutrze kiedyś

zwilża się
odmyka pory
i płynie z każdej najmniejszej szpary po dachu
drodze trawie
zbiera powietrze w jednym miejscu
wstrząsa miesza
paruje
za chwilę zmieni konsystencję
oblodzi
i znowu przygwoździ ptakom skrzydła do nieba

na razie wróble kręcą się niespokojnie
w jednym miejscu

tym miejscu